Nieuw Vennep, 11 maart 2007.

We zijn nu bijna drie maanden bij elkaar en het wordt tijd om te vertellen hoe het gaat. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, het gaat zo verschrikkelijk goed dat we soms helemaal niet in de gaten hebben dat we onze zoon nog maar drie maanden hebben. Alles, nou ja alles, gaat redelijk automatisch. Hij vindt alles geweldig en doet overal aan mee. Autorijden vindt hij geweldig en ook alle andere dingen die we met elkaar doen vindt hij ook helemaal goed. Eerst maar even een update van de maand januari en februari.

Oud en nieuw was helemaal geweldig. Met oma en opa en oma bij ons thuis. Eten en drinken en de TV aan. Gezellig. Wat Festus er van vond? Ik heb geen idee. Om ongeveer 20:30 uur vond hij het tijd om naar bed te gaan en heeft niets van het feestgedruis meegekregen. Ook het vuurwerk was niet voor ons ventje weggelegd. Slapen was veel belangrijker. Verder zijn er veel dingen gebeurd hoor de laatste weken. Om te beginnen zijn we er achter gekomen dat Festus waarschijnlijk niet echt lekker behandeld is op het moment dat hij in Lagos is gevonden. Vanuit de verhaaltjes die hij vertelt wordt ons wel duidelijk dat de angst die hij voor alles wat met de politie te maken heeft en wat maar even met een uniform te maken heeft wel een reden heeft en best terecht kan zijn.

Inmiddels, om hem meer te laten wennen aan die vrienden van de Hermandad, zijn papa en onze vriend al een keer naar het politiebureau geweest. Een lieve agente heeft Festus toen uitgelegd dat er geen reden is om bang te zijn en dat de politie je vriend is. Festus zat er in eerste instantie bij met een blik van xa8je kunt het me vertellen meid, ik vertrouw je niet en in moet je niet. Ook dat handje schudden kun je op je buik schrijven. Je krijgt van mij helemaal nietsxa8. Even later toen de mevrouw een rondje had gedraaid om te laten zien dat ze geen ‘gun’ had, werd Festus iets milder in zijn oordeel. Aha … de mevrouw had ook zoxb4n sleutel als papa en mama hebben, zoxb4n kaartje waarmee ze hun office binnen kunnen. En de mevrouw had ook een riem. Okxe9, was zijn uitdrukking en langzaam begon hij te ontdooien. Even later was het helemaal in orde. De agente was helemaal niet eng en was eigenlijk erg vriendelijk. Uiteindelijk werd onder het uitroepen van xa8toedeloexa8 en xa8bye, byexa8 het bureau verlaten. Later in de auto werd door Fessie verteld dat het eigenlijk allemaal wel mee viel en dat de politie eigenlijk wel je vriend is.

In de loop van de afgelopen weken heeft Fessie zich echt ontwikkeld als een echte charmeur. Met zijn verschrikkelijke gave glimlach en zijn schalkse blik weet hij iedereen voor zich te winnen. Hij heeft ook geleerd dat het allemaal niet zo erg is als je je zin niet krijgt. Hij dreint dan nog wel een beetje maar dat is snel over. Hij wordt ondeugend maar is ook nog steeds gek op knuffelen. Kusjes geven en slijmen is een van de favoriete bezigheden.

Verder kunnen we ons bijna niet voortstellen hoe het geweest zou zijn als we Festus niet gehad zouden hebben. Hij hoort er helemaal bij. Volleybal, spareribs eten, bij papa en mama zijn, caravans bekijken, rijden in de auto, shopping, lollyxb4s eten, om sweets zeuren, eten, drinken enz. enz. enz., alles hoort er gewoon bij en is voor ons de normaalste zaak van de wereld. Soms moet je je goed realiseren dat het ventje uit een heel andere cultuur komt en zich eigenlijk heel erg moet aanpassen aan de levenswijze die wij Nederlanders er op nahouden. Ogenschijnlijk heeft Fessie er helemaal geen moeite mee. We weten natuurlijk wel beter want als hij xb4avonds naar bed gaat wordt de dag nog even doorgenomen. Alles wat hij meegemaakt heeft wordt in een sneltreinvaart verteld. Ook wordt de politie nog even doorgenomen. Als papa en mama dan zeggen dat de politie je vriend is en dat, als je je ogen dicht doet en gaat slapen, de politie je beschermt en niet in het huis komt, wordt met een diepe zucht Klaas Vaak geroepen en slaapt onze vriend binnen enkele minuten.

Dan het volleyballen. Dit is z ongeveer de grootste hobby van papa en mama. Inmiddels heeft onze vent ook ontdekt dat het wel heel erg leuk is om naar de sporthal te gaan en daar lekker met een bal te spelen en te kijken hoe mama haar warming up doet of hoe papa staat te schreeuwen omdat Ruud (Roed) en zijn maten het niet helemaal goed doen. Volleybal is het helemaal voor Festus. Zowel bij de thuiswedstrijden van mama als bij de wedstrijden van papa heeft hij het helemaal naar zijn zin. Bij de wedstrijden van papa is hij inmiddels als assistent coach gecontracteerd en zegt tegen de spelers dat ze hun best moeten doen en geen vergissingen moeten maken. Ook het spelen op de tribune en het gymmen na afloop van de wedstrijd vindt hij geweldig.

Al met al hebben we de indruk, en eigenlijk weten we het wel heel erg zeker, dat Festus een zeer gelukkig ventje is. Hij heeft veel plezier en probeert en verkent alles wat voor zijn handjes en zijn voetjes komt.

Inmiddels gaat onze vriend ook naar school. Van de week is hij voor het eerst geweest. De eerste ochtend was allemaal nog een beetje onwennig maar de tweede ochtend ging het al veel en veel beter. Volgende week, vanaf 12 maart 2007 gaat hij misschien vier ochtenden, maandag-, dinsdag-, woensdag- en vrijdagochtend. De eerste keer zijn papa en mama wat langer in de klas gebleven. Na verloop van tijd konden papa en mama zonder problemen weg gaan. De tweede keer ging mama met hem mee de klas in. Festus ging al helemaal zijn eigen gang, wist waar hij zijn trommeltje moest leggen en wist zelf zijn stoel te vinden. Toen mama vertelde dat ze zo weg zou gaan en hem later weer kwam halen vond hij dat wel goed. Even een kus en zwaaien en hij ging weer lief op zijn stoeltje zitten. Zijn aandacht werd helemaal opgeslokt door allerlei speelgoedjes en muziekinstrumenten, er was een kindje jarig en dus werd er gezongen. Zowel de eerste als de tweede dag was hij wel verschrikkelijk moe. Met een wit maskertje kwam hij onder begeleiding van zijn juf de school uit en wilde meteen naar huis.

Tot slot hoe het met ons gaat?

Fantastisch!!!!!!!!!! Het is wel even wennen hoor zoxb4n ventje om je heen maar alles is helemaal geweldig. We genieten van hem, het is mooi om te zien dat hij steeds zelfstandiger dingen gaat doen en hij steeds meer Nederlands gaat verstaan en het ook beetje bij beetje gaat spreken. Het is echt een geweldige vent. Wel moeten we oppassen dat we niet teveel ondernemen en teveel nieuwe dingen aanbieden. Alles moet geleidelijk gaan. Festus neemt alles in zich op, hij kijkt overal naar en weet het xb4s avonds voor het slapen gaan allemaal nog te vertellen. Daar moet je als nieuwbakken papa en mama goed rekening mee houden.

Ik begrijp natuurlijk wel dat we niet alles kunnen vertellen wat we met Festus beleven, maar een gebeurtenis wil ik jullie niet onthouden.

In januari zijn we voor een nieuwjaarsbijeenkomst naar de camping geweest. Festus vond het geweldig daar. Of het nu koud was of dat het regende het was helmaal goed. Alleen maar buiten spelen met de autoxb4s en het andere speelgoed, de campingbaas helpen met opruimen en af en toe naar binnen om een chippie of wat te drinken te halen. Daarna weer snel weer naar buiten om meer dingen op de camping te ontdekken. Helemaal geen gereserveerdheid over zijn omgeving of waar hij was, papa en mama zijn er bij dus dan is het helemaal goed.

Over enige tijd zal ik weer het xe9xe9n en ander schrijven en dan wat meer voorbeeldjes geven van wat we allemaal met onze vent beleven.

Het gaat enorm goed!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Hallo allemaal even wat fotootjes van de vreetfestijnen

Rob en Bib en natuurlijk Fessie

Lagos, 21 december 2006.

Het is 7 uur. Het motortje van Festus wordt langzaam maar zeker gestart. Vandaag is het de grote dag. Alles is in orde gekomen en we vertrekken vandaag vanuit Lagos naar Amsterdam. Hoe het zal gaan weet niemand en wanneer we waar zullen zijn, is geheel onbekend. We zien het wel en een ding is zeer zeker. We gaan naar huis met onze zoon Festus George Joseph Meijer. Ja lieve mensen zo heet Fessie officieel. We konden dat nog niet eerder melden omdat opa en oma nog niet op de hoogte waren. Waarom die namen? Nou gewoon. Festus is zijn officixeble naam. George heeft hij als achternaam gekregen van het kindertehuis. Als herinnering daaraan hebben we hem deze laten houden. Dan Joseph. De naam van Bibiane haar vader en een verwijzing naar Rob zijn vader. Zodoende dus de namen Festus George Joseph.

Na het gewone ochtendritueel, badderen met papa, creaming met mama en aankleden ook met mama werd met papa de gang naar de ontbijttafel ingezet. Eindelijk weer eens een soort normaal ontbijt Engels ontbijt om precies te zijn. Omelet, worstjes en spek. Heerlijk na een week van flauwe gebakken eieren en slappe koffie. Nadat Fessie de worstjes had verorberd en papa de rest naar binnen had gewerkt kwam Auntie Jacqueline ook naar beneden. Ook zij begon aan de omelet en aan de koffie. Festus en Joseph hadden elkaar weer een hoop te vertellen en met name het fenomeen sokken werd uitgebreid bekeken en besproken. De broekspijpen werden opgestroopt en aan een grondig onderzoek onderworpen. Tevens werden in de bekende niet te verstane taal de laatste belevenissen uitgewisseld.

Daarna maar even de laatste dingen regelen met Mrs Aino. Daar aangekomen samen met Sandra en Bibiane bleek dat de afreistijd van 4 uur in zijn geheel niet geaccepteerd werd. Veel te laat zei iedereen. Gezien het verkeer, de enorme chaos op het vliegveld en dan ook nog het beleid dat er heel veel overboekingen zijn werd dringend geadviseerd om zo snel mogelijk naar het vliegveld te gaan en in te check zo gauw dat maar mogelijk was. Bibiane, Sandra en ik waren duidelijk onder de indruk van wat ons verteld werd. We hadden wel meer gehoord van Mrs. Aino maar dit leek toch wel erg serieus. Bibiane en Sandra hebben nog wat laatste souvenirs gekocht en Rob heeft nog wat laatste zaken geregeld met Mrs. Aino en daarna werd snel terug gegaan het hotel om de rest van de groep in te lichten. Iedereen vond het wel een goed idee om maar in te pakken en om naar het vliegveld te gaan. We wilden beslist niet de vlucht missen Na ingepakt te hebben was er nog wat verwarring of het nu allemaal wel nodig was om zo vroeg op het vliegveld aanwezig te zijn. Sommigen had bij nader inzien wat twijfels over wat Mrs Aino verteld had. Het zou allemaal wel mee valleen en hadden nog nooit meegemaakt dat het vliegtuig ondanks de gereserveerde plaatsen vol zou zijn. Toch werd besloten om gezamenlijk af te reizen. Om 13:30 uur stonden de taxixb4s voor de deur. Snel instappen en weg waren we. Onderweg bleek dat het inderdaad en enorme chaos was op de weg. Files en opstoppingen. Nog niet gezien maar het was echt enorm druk overal. Volgens de taxichauffeur was dit allemaal het gevolg van de laatste dagen voor kerstmis en het feit dat er de laatste dagen bijna geen benzine meer te krijgen was. Iedereen probeert dus nog op het laatste moment van alles te krijgen en er voor te zorgen dat de benzine ingeslagen wordt. Na een reis van een uur kwamen we op het vliegveld aan. Nee, dit was duidelijk niet het goed georganiseerde Schiphol. Wat een zooi. Alles door elkaar, geen bewegwijzering en ook de balies waren niet georganiseerd. Sandra en Reinier zouden moeten inchecken bij de KLM en wij, Rob, Bibiane, Ruud en Jacqueline bij Al Italia. Maar ja, waar vind je die. Maar eens even vragen bij enkele officieel uitziende mensen. Balie 19 tot en met 22 en balie 5 tot en met 7 was het antwoord. Okxe9 maar daar is nog niets. Nee dat klopt want de balie gaat pas open voor de KLM om 16:00 uur en voor Al Italia om 17:00 uur. Oke het is nu 15:00 uur dus we moeten nog minimaal 2 uur wachten. Ja inderdaad maar ik zou er maar alvast gaan staan want het wordt hartstikke druk. Okxe9, zo gezegd zo gedaan. De gezinnen hadden al snel een schemaatje gemaakt en het lange wachten kon beginnen. 15:30, we worden een beetje weggestuurd omdat het niet de bedoeling in dat we zo dicht bij de balie staan. 16:00 uur er komt een karretje met paaltjes en een gedeelte voor de incheckbalies wordt afgezet. We worden verzocht om buiten het afgezette gebied te gaan staan. De ingang wordt keurig aangegeven en de meneer die het gebied heeft gemaakt geeft aan dat we het beste daar kunnen gaan staan want dan zijn we de eerste. 16:15 uur de mensen van de beveiliging komen eens kijken wat er aan de hand is. Lachen, zwaaien naar elkaar, bellen, smsxb4en nog meer lachen. Verveeld kijken, zwaaien naar een bekende, nog meer bellen en oh ja ook nog proberen om de incheckapparatuur aangesloten te krijgen. 16:45, iedereen is klaar maar we wachten nog maar even op iets waarvan niemand weet waarop we zouden moeten wachten. Dus: lachen, zwaaien naar elkaar, bellen, smsxb4en nog meer lachen. Verveeld kijken, zwaaien naar een bekende, nog meer bellen. 17:00 uur er komt een mevrouw van de beveiliging naar ons toe. We mogen naar binnen. Wel even de tickets controleren! Okxe9 Bib heb je de tickets. Jazeker, a.u.b. Festus staat niet op het manifest. Maar geen probleem loopt u maar door en dat komt bij de balie wel goed. Papa en mama staan er wel op maar Fessie niet. Papa had het meteen weer helemaal zitten. Kan er in dit gx85x85.. vergeten land nu helmaal niets goed gaan. Als ze maar niet rekenen dat ik Fessie niet meeneem. Ik ga en Fessie gaat mee. Handmatig worden de koffers gecontroleerd. De eerste wordt open gemaakt en doorzocht. De twee wordt door papa en mama open gemaakt enx85x85x85x85x85. De douanier staat er bij en kijkt er naar. Papa vraagt enigszins gexefrriteerd xa8bent u klaar?xa8 De man kijkt papa aan. Ja al lang u bent goedgekeurd dus loopt u maar door. Bij de balie aangekomen blijkt de beveiligingsmevrouw gelijk te hebben. Papa en mama staan in het systeem maar Fessie niet. De grondstewardess kijkt en zoekt maar kan Festus zijn naam niet vinden. Hij kan niet mee. Nu komt mama in actie. Festus niet mee. Ben je helemaal van de p   gerukt. Ik heb gisteren nog met het kantoor gebeld om te bevestigen en nu zeggen dat Fetsus niet mee kan. Mooi niet hoor. Waar is het kantoor. Om de hoek mevrouw. Weg was mama. Haar Fessie hier achter laten NOOIT. 3 kwartier later was mama terug. Het was geregeld. Een hogere baas had het geregeld en nu was het allemaal goed. De grondstewardess keek weer in het systeem. Nee festus stond er nog niet in. Dus mama weer weg. Even later kwam ze terug met een meneer. Na wat heen en weer gepraat tussen de stewardess en de meneer werd geconstateerd dat het allemaal in orde was. Nog even langs de meneer die de visum controleerde, terug naar de stewardess en alles was in orde. Bij de gate moest alleen nog even de bagage gecontroleerd worden maar daar zou mama wel voor benaderd worden.

Oh ja en hoe zat het nu de gehele tijd met Festus. Geen probleem hoor. Hij heeft gespeeld met Joseph, gespeeld met water, gespeeld op de grond, gespeeld met paaltjes. Gespeeld met mama, gespeeld met papa, gespeeld met de ketting van papa, gespeeld met de koffers, gespeeld met de tassen, gespeeld met Sandra en oh ja net zo lang als papa en ma gewacht tot hij eindelijk naar het vliegtuig mocht. 18:30 was het dan eindelijk zo ver. We mochten door de douane lopen. Paspoorten laten zien. Waar gaan jullie naar toe. Naar Amsterdam meneer. En die jongen? Waarom gaat die mee? Omdat wij hem geadopteerd hebben meneer! Geweldig goed zo, wel goed voor hem zorgen hoor! Natuurlijk meneer u moest eens weten hoe goed hij het krijgt! Na de douane waren er nog meer meneren die het toch wel heel erg leuk vonden allemaal. Het paspoort werd bekeken en ook de paspoorten van papa en mama. Heeft u de aprofel letter. De tas werd open gemaakt en het altijd uitstekende verzorgde administratieve systeem van mama in werking gezet. Alstublieft meneer! Mogen we daar een kopietje van maken. Natuurlijk zei mama. Na 20 minuten waren de documenten weer terug en konden we eindelijk doorlopen. En Festus vond het allemaal goed. Hij had het allemaal wel gezien hier. Beetje spelen nog en Nigeria zou achter zich liggen. In de praktijk dan wel te verstaan want in zijn  hartje blijft hij altijd een Nigeriaan. Een vrolijk mens, een goedlachs mens en een gelukkig mens. Wachtend op het vliegtuig hebben Joseph en Festus de tijd gedood met het spelen in een golfkarretje. Je weet wel van de elektrische autootjes waarmee het personeel zich verplaatst op het vliegveld.

Om 22:45 was het eindelijk zover. De push back werd ingezet en we waren op weg naar x85x85x85x85.. Ghana. Hxe8, waarheen? Ja naar Ghana. De vliegtuigmaatschappij vond het nodig om de naar Amsterdam hunkerende families eerst nog even naar Ghana te sturen om daar een tussen landing te maken en daarna pas te laten vliegen naar Milaan. Okxe9 dan maar via Ghana naar Milaan. Als we maar in Amsterdam komen.

De vlucht was goed. Beetje slapen en tv kijken. En Festus? Bij de start was het even allemaal te veel voor onze jongen. Eerst al dat spelen en dan ineens stil zitten op een stoel en dan nog vastgebonden worden ook. Dat was hem allemaal te veel van het goede. Huilen en verdrietig zijn was het gevolg. Tot dat we hard gingen rijden. Toen was hij ineens stil en was hij geconsentreerd op wat er komen ging. Eenmaal in de lucht was ook het vlammetje bij festus uit. De luiken werden gesloten en een intense ontmoeting met Klaas Vaak was het gevolg. Ghana is aan hem volledig voorbij gegaan. Hij heeft er niets van gemerkt. Milaan was het eerste dat hij van Europa te zien kreeg. Ook hier was hij erg lief. Wel was hij nog steeds, na 7 uur slapen, erg moe. Op de nek van papa werd dit probleem opgelost. Hoe je lekker niet te lopen toch?. En papa vindt dat toch het mooiste wat er is. Met zijn eigen zoon op zijn nek door de mensen massa lopen.

In Milaan is ook alles perfect gegaan. Niemand heeft moeilijk gedaan. Zo door de paspoort controle en overal stempels gekregen. Koffie drinken en wat eten en daarna op zoek naar de gate voor de vlucht naar AMSTERDAM. Daan nog even wachten samen met Ruud en Jacqueline. En om 9:00 het vliegtuig in. Ook hier met festus het zelfde ritueel. Eerst wat hangerig zijn en niet in zijn stoel willen zitten. Maar op het moment dat we rijden is alles weer goed. Na de start was het allemaal weer helemaal geweldig. Het opstijgen vanaf Milaan gaat meteen over de Alpen. Met zijn neus tegen het raampje gedrukt heeft hij zeker 20 minuten naar buiten zitten kijken. Look, look was het steeds. Papa see papa see. Ja jongen ik weet het je gaat naar huis en je vindt het allemaal mooi.

Papa had het moeilijk. Tranen. Wat een geweldig kereltje ben je toch. Wat een liefde geef je en wat ben je ontzettend goed. Fessie keek papa aan en zag de tranen over de wangen van papa stromen. Met zijn kleine vingertjes probeerde hij deze tegen te houden en weg te vegen. No cry no cry papa en een dikke zoen werd gegeven. Wat helpt er meer????????????

Op schiphol aangekomen was iedereen aanwezig, Opa, Oma, Oma Annet, Richard, Filip, Elly, Hans, Hanneke, Dolf en Corrie en ook Tara.      

De ontvangst was helemaal geweldig. Zittend op de koffers, jeetje wat duurde de afhandeling daarvan lang, werd Festus de aankomsthal ingereden. Gejuich, applaus, knuffels, tranen fotoxb4s en nog meer knuffels voor alle drie. Festus vond het allemaal geweldig. Al die aandacht wat wil je nog meer. Daarna koffie drinken met iedereen en cadeautjes uitpakken. De eerste verhalen werden uitgewisseld en Festus vond overal wel een schoot om op te zitten. Op een gegeven moment, middel in alle verhalen en midden in het uitpakken van de cadeautjes riep papa ineens. We go!!!!!!!! Festus was het daarmee eens.  We goe werd herhaald door hem. Alles werd opgeruimd en de jas werd aangetrokken. Papa werd bij de hand gepakt en naar de lift getrokken Mooi hxe9 dat een ventje van drie turfen hoog, ondanks dt hij het heel erg naar zijn zin heeft, precies weet waneer papa en mama het tijd vinden om te gaan en ook nog weet dat dat zijn papa en mama zijn en dat zij de belangrijkste mensen zijn in zijn verdere leven. En dat na 22 dagen.

Opa en om zijn nog even meegegaan naar huis en xb4s avond werden de eerste spare ribs naar binnen gewerkt. Een heerlijk en zeer emotioneel moment. Een zogezegd oeps moment. Spare rips eten. Een grote kan water voor je en op een gegeven moment zeggen. No more no more.

Onze vriend had genoeg. De resten van de rips zaten overal van oor tot oor. Net als zijn lach. Zijn buik was dik en het water smaakte hem alsof het de laatste druppel was. Hij was gelukkig.en dat kon je heel erg duidelijk zien.

24 uur onderweg maar Fessie is eindelijk thuis. Bij ons in huis. Een eigen kamer, een eigen bed.

Zo als hij zelf steeds zegt My own My own. Hoe hij het nu vindt, 5 dagen later? Ik denk helemaal geweldig. Hij doet het ook geweldig. Festus is gewoon een prachtig kereltje waar papa en mama verschrikkelijk trots op zijn.

Een van de eerste verhaaltjes was over de eerste ontmoeting. Daarin heb ik gezegd dat Festus een mannetje is dat recht op zijn voetjes staat en eerlijk en spontaan de wereld inkijkt. Nu na vijf dagen in Nederland wordt dat alleen maar meer. Hij is super lief, makkelijk in de omgang. Autorijden vindt hij geweldig en hij lust alles. En papa en mama vindt hij xa8I LOVE YOUxa8. En dat zegt hij niet na. Soms komt hij spontaan naar ons toe lopen. Hanteert dan de bekende bankschroef en zegt luid en duidelijk xa8I love youxa8. Wie had dat kunnen bedenken 4 weken geleden.

Hallo allemaal,

Hier zijn we weer. Na een paar daagjes niets van ons gehoord te hebben zijn we inmiddels weer in het eerste hotel in Lagos. De laatste dagen hebben we niet zoveel beleefd en zijn we bezich om langfzaam maar zeker terug naar huis te gaan. De belevenissen laten nog even op zich wachten maar vanavond zal ik de belevenissen van de laatste dagen opnoteren.

Duidelijk is dat we morgenavond. donderdag om 22:15 op het vliegtuig naar Milaan stappen en dat we daarna doorvliegen naar amsterdam om daar op vrijdag ochtend rond 11:00 uur te zijn. Alles is wel super snel gegaan maar dat maakt ons nu niet meer uit. We gaan naar huis en dat is het belangrijkste dat er is.

We hebben het best naar onze zin en ook Fessie gaat steeds beter praten en weet zich steeds beter duidelijk te maken wat hij werkelijk wil.

Nog twee nachtjes slapen en dan zijn we we er weer.

Oh ja opa als je dit leest hij wil zaterdag thee komen drinken bij jou thuis. In de big motocar naar opa als mama naar de kapper is. Dan weet je dat vast.

Groetjes en tot vrijdag. Het verhaaltje komt vanavond

Rob, bieb eb De man fessie

Abuja 17/18/19 december 2006 en Lagos 20 december 2006-12-20

Goedemiddag,

Hier ben ik dan weer met het verhaaltje van de afgelopen dag. Het is allemaal wel duidelijk we zijn het allemaal zat. We hebben de afgelopen dagen alleen maar zitten wachten op de legalisatie van de papieren en het visum van onze Fessie. Dat wachten heeft ons wel parten gespeeld. Eerst denk je: hxe8 hxe8 lekker een paar dagen vakantie vieren maar dat valt toch wel even tegen. Nadat we bij de ambassade waren geweest voor de eerste  afspraak wordt het allemaal wel heel erg duidelijk dat het einde in zicht is. Op het moment dat je de tweede afspraak hebt gemaakt en dus ook weet dat dan alles in orde komt valt het woordje  HUIS. Nou dat is de boot los bij iedereen. We hebben het over hoeveel mensen er op schiphol zullen zijn, hoe het zal zijn om de eerste keer de voordeur van je eigen huis open te doen met de vent op je arm. Allemaal vragen waarvan het antwoord nu wel erg dicht bij komt. Het is dus alleen nog maar wachten op de benodigde stempels en het formuliertje in het paspoort van Festus. Zoondag wilden we eigenlijk naar de Zoo maar er bleek al snel dat dat niet mogelijk was omdat alles gesloten was. Op een gegeven moment hebben we dus maar besloten om naar het zwembad te gaan. Het Sheraton. Daar lekker de gehele verdere dag gebleven. Ook
xb4s avonds gegeten. Maandag eigenlijk ook hetzelfde. De dames zijn alleen xb4s morgens naar Supermarkt Amigo geweest om de laatste inkomen te doen voor de terugreis. Daarna naar het Hilton. Beetje gezwommen, beetje cola drinken en verder eigenlijk lekker ontspannen. Papa en mama vonden het allemaal prima. Toch wel spannende weken geweest en dan is het goed om even te relaxen. xb4savonds daar ook gegeten. Allemaal prima. Wat Fessie er allemaal van vond??????? Geweldig allemaal. Hij heeft zijn bandjes om en gaat zijn eigen weg. Zo af en toe komt hij langs om kusjes te geven of om wat te drinken te vragen. Wee wee is natuurlijk ook aan de orde maar verder vindt hij het helemaal geweldig. `s avonds is hij helemaal op. Als we na het eten met de taxi terug naar het hotel gaan zit hij binnen 3 seconden te slapen. Dan kan je echt alles met hem doen want hij is niet meer wakker te krijgen. Of je nu gewoon praat of hem opschud om hem beter te kunnen vasthouden, hij blijft gewoon slapen. Meestal doen we dan op de kamer gewoon zijn pyjama aan en dan is hij helemaal onder zeil.

Dinsdag zijn we weer naar het Hilton geweest en hebben de mannen van de gezinnen de papieren bij de ambassade gehaald. Bij terugkomst van de mannen waren de gezinnen en natuurlijk ook papa en mama helemaal gelukkig. Alles was in orde nu. We kunnen weg. Even snel nog wat eten en om 17:30 uur terug naar het Hotel. Daar aangekomen voelde Festus iets vreemds. Wat ging mama nou doen. Koffers pakken, gaan ze weg, wat gaan we doen, ik heb het net zo naar mijn zin en dan gaan we weer veranderen. Dat is niet de bedoeling. Op een gegeven moment was het voor onze vriend toch wel tijd om te gaan slapen maar dat was toch even verkeerd gedacht. Grote tranen bij Festus. Wat was dit nou? Wat was er aan de hand? Papa en mama keken elkaar aan en begrepen al snel wat er aan de hand was. Fessie was bang! Bang dat hij niet mee zou gaan en dat hij morgenochtend wakker zou worden en we er dan niet meer zouden zijn. Natuurlijk niet lieverd was meteen het antwoord. Zowel papa en mama doken op Fessie om hem duidelijk te maken dat we heel veel van hem houden en dat we er altijd voor hem zullen zijn en dat we hem nooit zullen verlaten. Even later was het weer goed. Nog wat spelen en wat mama pesten en toe als een blok in slaap vallen. Heel erg onrustig was hij wel, liggen trappelen en liggen vechten met zijn vuistjes.

Vanochtend was hij niet wakker te krijgen. Beetje babbelen en duwen en trekken en opeens was het motortje een beetje aan Even links kijken en meteen een grote glimlach. Daar was mama, Even recht kijken en weer een grote glimlach. Papa was er ook. Alles was nog precies hetzelfde als gisteravond dus er was helemaal niets aan de hand. Onder de douche dan maar. Nee!!!!!!! Daar had hij vandaag geen zin in. Gewoon even een washand over zijn gezicht en de man zag er weer blinkend uit. Kleertjes aan en wachten tot eindelijk de rest van zijn familie klaar zou zijn. We go, was steeds de opmerking. We go home. 7:00 uur verzamelen in de lobby van het hotel. De jongens met hun rugzak om en de papaxb4s en de mamaxb4s met meer bagage dan ze eigenlijk kunnen tillen. Iedereen wilde afscheid van ze nemen. Iedereen was hun vriend en vond het jammer dat ze weggingen. Daarna een half uurtje in de taxi. Bij het vliegveld aangekomen bleek dat het allemaal wel erg voorspoedig gegaan was. Het was nog maar 7:35 en de vlucht zou pas om 9:10 gaan. Eerst maar eens even inchecken en de bagage afgeven. Daarna nog even wachten in de grote hal en om 8:40 uur werd omgeroepen dat het vliegtuig klaarstond om ons te ontvangen. Festus  werd op de nek van papa genomen en zat als een koning die zijn koninkrijk overzag om zich heen te kijken toen we de vertrekhal verlieten en het platform opstapte. That is een big motocar riep hij uit toen hij het eerste de beste vliegtuig zag. Lopend over het platform naar het gereedstaand vliegtuig vond Fessie het allemaal geweldig. De kin van papa werd er zowat afgerukt bij elke keer dat hij weer wat nieuws zag. Het ventje had natuurlijk nog nooit gevlogen. Bij de trap van het vliegtuig aan gekomen werd iedereen verwelkomd door een luid `Hejjo`. Iedereen instappen en de motoren werden gestart. Voordat dat gedaan werd moest het natuurlijk wel eerst veilig zijn en dus moest de veiligheidsgordel om: Ja dat was nou net wat minder. Hij mocht daarnet toch lekker omzich heen kijken en op de stoel staan om met zijn vriend Joseph te praten. Waarom moest hij dan nu in een stoel zitten en vastgemaakt worden. Hij vond het helemaal niets. Huilen. Toen het vliegtuig in beweging kwam was de huilbui meteen over. Wat was dat. We rijden. We bewegen. Festus zat meteen geobsedeerd naar buiten te kijken. Bij de start vond hij het prachtig.  Hij zat strak in zijn stoel en leek alsof hij in een soort trance was. Strak voor zich uit kijkend en niet echt goed bereikbaar voor papa en mama. Na 2 minuten was dat voorbij. Hij vond het leuk en begon, nadat de lichten van fasten seat belts, gedoofd waren, op schoot te klimmen bij mama. De rest van de vlucht was Festus super lief. Hij heeft gegeten en gedronken en samen met papa en mama bij de landing  gefascineerd naar buiten zitten kijken. Leuk detail was wel dat hij zowel bij het opstijgen als bij het landen papa en mama stevig vasthield met zijn handjes in hun handen.

Aangekomen op Lagos hebben we de koffers opgehaald en zijn naar buiten gelopen. Daar was dan nog een verrassing. Mike was er. Ondanks het feit dat hij eigenlijk naar school moest en dat hij er eigenlijk niet zou zijn. Geweldig dat hij dat toch gedaan heeft. Daarna in de auto en door het vieze, stinkende en drukke Lagos naar het hotel. De meiden van de receptie waren dol enthousiast toen ze de mannen zagen. Jullie zijn er weer. Hoe is het gegaan, hoe is het met jullie. Ook papa en mama werden niet overgeslagen. Big hug voor papa en een hartelijk welkom voor mama. De jongens bleken, dat hebben we later gehoord, helemaal verteld te hebben wat ze allemaal gedaan hadden en wat hun allemaal overkomen was. Festus was zelf zo ver gegaan dat hij verteld had dat hij gehuild had maar dat het vliegen leuk was en omdat papa en mama er bij waren er niets kon gebeuren. Geweldig om te horen dat hij zijn verhalen aan anderen verteld.

Nu, liggend op bed in het hotel Boggobirri, dit verhaaltje schrijvend, dwalen mijn gedachtes wel af naar alles dat we al met Festus beleefd hebben. De eerste ontmoeting, de eerste huilbui, de opmerkingen over de angst, de eerste kus, de eerste i love you, de verschrikkelijk snelle hechting en de ongelofelijke liefde die onze zoon naar ons en ook naar alle andere mensen uitstraalt. Deze gedachtes schieten nu door mijn hoofd. Dit zal een reis blijven die we nooit zullen vergeten, Het is de reis van de xa8geboortexa8 van onze zoon, de man die we in ons hart meedragen tot het eind van de wereld en weer terug. Tevens is dit het laatste verhaaltje vanuit Nigeria. Er volgen er nog twee. Ten eerste natuurlijk de terugvlucht naar Nederland en de eerste stapjes in zijn nieuwe vaderland. En nog een verhaaltje over onze bevindingen in Nigeria. Misschien een beetje filosofisch maar wel nodig. Ik heb nog wat te vertellen over dit land en over de mensen die hier leven en werken. Een geweldig maar ook overweldigend land.

Voor nu stop ik er mee. We zijn op weg naar huis en zullen jullie vrijdag hopelijk zien op Schiphol.

Festus heeft het vandaag verschillende keren gezegd. We go, we go home!!!!!!!!!!!

Abuja, 12 tot en met 16 december 2006..

Daar zijn we weer. Inmiddels zitten we in het Gubabi hotel in Abuja. Op zich geen verkeerde keus maar de standaard is hier toch wat anders dan dat we gewend zijn. Het is er schoon maar rommelig. De kamer is groot maar verwaarloost. De badkamer heeft alles maar is gedateerd. Eigenlijk net als al het andere in Nigeria doet het het allemaal wel maar het staat op kapot gaan of instorten.

Dan het verhaal van deze week. Waarom niet meer per dag? Nou wel beleven niet zoveel en eigenlijk is elke dag hetzelfde. Daarom maar een korte opsomming per dag en daar waar nodig wat uitgebreider als daar aanleiding toe is.

Dinsdag hebben we weer gereden. De rit ging deze keer van Akure naar Abuja. Allemaal B wegen dus veel te zien. Naarmate we meer naar het noorden komen wordt het ook steeds groener. De Natuur is schitterend en het is dan ook jammer dat we eigenlijk wel een beetje haast hebben. De afgelopen twee dagen in Akure heeft Mister Hakeem nog meer papieren geregeld en dat is nu allemaal in orde. Het werk dat Mister Hakeem gedaan heeft is werkelijk ongelofelijk. Al pratend met hem over wie hij is en wat hij eigenlijk doet blijkt dat er bij het eerste gesprek dat we met hem hebben gehad nog helemaal geen officixeble Nigeriaanse papieren waren. Wel waren er de Nederlandse documenten en daar is hij dan ook meteen mee aan de gang gegaan. Uit het verdere gesprek bleek dat de mensen van de Stichting voor ons, Rob en Bibiane, Ruud en Jacqueline en Reinier en Sandra een soort missie hadden meegekregen. De bedoeling was en is nog steeds om te proberen om ons voor Kerst weer thuis te hebben. Hakeem is de man die dat praktisch voor elkaar moet krijgen. Mister Mike en Mister Bassey zorgen voor al het vervoer en Mister Moses is op de achtergrond aanwezig om alles logistiek goed te regelen. Dan is er ook nog Mrs. Aino. Die houdt het totale overzicht. Al deze mensen hebben de tijd dat we er nu zijn erg hard gewerkt om het allemaal voor elkaar te krijgen.

Na een rit van meer dan 7 uur kwamen we aan in Abuja. Een moderne enigszins westers aandoende stad. Niet zo ongeorganiseerd en rommelig als Lagos. Het verkeer rijdt gewoon normaal en men houdt zich dus iets, niet veel, beter aan de regels. Er zijn hier zelfs stoplichten waarvoor zelf gestopt wordt. Wel is het hier wat moeilijker om je je met de kids op straat te begeven. Er worden dan wel wat opmerkingen gemaakt waardoor je je ongemakkelijk gaat voelen. Hakeem verteld daar over dat het raadzaam is om een wandeling door de stad met de kinderen niet te doen. Men is hier niet gewend aan blanke mensen met de donker kindje. Dit wordt als vreemd ervaren.

Nadat de kamers verdeeld waren zijn we de omgeving van het hotel gaan verkennen. Een zwembadje, een bar en een dinerroom. Verder niet zoveel maar dat maakt niet uit want er schijnt in de omgeving, makkelijk te bereiken met de taxi, redelijk veel te beleven te zijn. Na wat gedronken te hebben in de bar was het tijd om te gaan zwemmen. De drie families gingen vanaf dit moment voor de rest van de dag een beetje hun eigen weg. Ook wel eens goed om even alleen te zijn met hun kindje. Voor Festus en zijn papa en mama wat tijd om elkaar beter te leren kennen en wat tijd aan elkaar te kunnen besteden. Na de koffers een beetje uitgepakt te hebben, dat is het werk van mama, en het stoeien op het bed, het werk van papa, was het tijd om te gaan zwemmen. Binnen de hekken van het hotel was een klein maar redelijk verzorgd zwembad waar lekker gebruikt van gemaakt werd door Festus, papa en mama. Anders dan in het Eko-hotel was het water hier niet zo warm, met als gevolg dat het lipje al snel in de derde versnelling stond. Na wat baantjes te hebben getrokken en de nodige keren weggegooid te zijn kreeg onze vent het koud. Cold, cold was de opmerking. You want to go out? Yes yes.

Zo gezegd zo gedaan. Even afdrogen en andere kleertjes aan en op naar de dinerroom. Spaghetti eten en Fanta drinken. Ja beste luitjes Fanta drinkt de man. De eerste dagen liter tegelijk. Alsof hij de eerst komende dagen niets meer te drinken zou krijgen. Alles in een keer leeg. Daarna naar het bedje. Liggen op mamaxb4s buik en langzaam maar zeker in slaap vallen. Lekker toch!

De volgende dag, dinsdag, stond een bezoek aan het zwembad van het Sheraton op het programma. Met de taxi daarheen en eerst maar eens even kijken of we de tickets kunnen regelen voor de terugreis. Inmiddels was ook bekend geworden, Ruud had dat geregeld, dat we op vrijdag om 9:00 uur bij de ambassade terecht konden voor de eerste afspraak. We konden dus voor het tweede deel van de volgende week bevestigen dat we terug wilden. Daarvoor moesten we naar het KLM kantoor, gevestigd in het Sheraton. Daar aangekomen bleek dat de KLM ons ticket niet wilde overnemen. Dit had tot gevolg dat we niet vanaf Abuja terug konden vliegen maar eerst in Lagos moesten zien te komen voor dat we via Milaan naar Amsterdam te kunnen. Uiteindelijk na een trip door de stad en een gesprek van totaal 3 uur was het allemaal geregeld. Een groot applaus voor Mama en Ruud die het toch maar allemaal voor elkaar hebben gekregen. Inde tijd dat mama en Ruud de tickets geregeld hebben is de rest van de families gaan zwemmen. Lekker groot zwembad met veel schaduw en een goede verzorging. De hele dag heeft onze vent heerlijk gezwommen en heerlijk gespeeld. Lekker gegeten en gedronken. Geweldig eigenlijk hoe dat ventje, dat nog geen tien dagen geleden een katoor kwam binnen lopen en kennismaakte met twee grote rare witte mensen, moeiteloos opnieuw begint met een raar en luxe leven. Geen enkele twijfeling. Papa en mama zijn er bij dus het is allemaal goed. Vooral de reactie toen mama en Ruud terug kwamen van het regelen van de tickets was opvallend. Als of Festus mama tachtig weken niet had gezien, rende hij op haar af toen hij haar in het vizier kreeg. MMMMMMMAAAAAAAAAMMMMMMMMMAAAAA kreeg het gehele zwembad te horen en al rennend stortte hij zich in de vertrouwde armen van zijn mama. Kusjes en knuffels werden uitgewisseld en natuurlijk moest er een demonstratie gegeven worden van alles dat hij in de loop van de dag allemaal gedaan had.

Daarna terug naar het Hotel. Twee taxixb4s. Bij het hotel aangekomen nog even babbelen met Hakeem en eten. We kunnen inmiddels geen kip meer zien maar toch werd er weer door verschillende weer kip besteld. Daarna naar bed. Beetje problemen maar na enige overredingskracht van mama en natuurlijk de gebruikelijke chantagemiddelen lukte het toch om onze grote vriend in slaap te krijgen.

De volgende dag, donderdag, hebben we afgesproken om met zxb4n alle naar het Hilton te gaan. Via de verschillende brieven die we hier in het hotel hebben ontvangen van vorige adoptieouders, hebben we begrepen dat het daar ook goed toeven is. Om 10:30 uur verzamelen. Om 7:30 uur vond Festus het tijd om op te staan. Badderen en de kleertjes aan. Ontbijt besteld en verder even spelen. Toen eenmaal het ontbijt op de kamer vond Festus het tijd om te gaan bepalen wat er wel gegeten werd en wat er niet gegeten werd. Ook vond hij het nodig om uit te proberen hoeveel papa en mama zouden accepteren. Nadat Bib hem aangeboden had om brood met ei te eten en thee te drinken vond Fessie het nodig om dat te weigeren. Hij wilde sweets en Jus. Niks daarvan was het eensluidend antwoord. Eerst brood eten en dan later snoepjes. De bekende bui was in aantocht. Beetje jengelen, dreinen en uiteindelijk huilen. Voor ons was duidelijk dat dit het bekende machtsspel zou worden. Wie zou er het eerste toegeven aan de wensen van de ander. Na 10 minuten werd het volume van het gehuil op 7 gezet. Hij was het er niet mee eens. Hij moest en zou gelijk krijgen. Dat was nu even jammer want papa en mama hadden nu net besloten dat Fessie geen gelijk zou krijgen en dat hij de eerste zou moeten zijn die aan de voorwaarden van het ontbijt zou moeten voldoen. De volumeknop werd daardoor naar 9 gedraaid. Het werd tijd voor een andere taktiek. Fessie als je stopt met huilen dan gaan we ontbijten. Geen reactie. Dan maar even met rust laten. Laat Festus maar komen. Na anderhalf uur huilen met de volumeknop op 20 begon Festus in te zien dat verdere huilpartijen en de volumeknop nog hoger zetten eigenlijk geen zin had. Snikkend en met grote tranen liep hij op papa af. xa8Festus eggxa8 was de vraag. Natuurlijk vriend natuurlijk krijg jij egg. Nog wat snikken en nog wat snotteren maar de mededeling was naar ons idee wel overgekomen. Voor wat hoort wat en er wordt niet op elke willekeurige wens die Festus heeft in gegaan. Daarna, met een vertraging van 2 uur werd de reis ingezet naar het Hilton Hotel. Prachtig mooi groot zwembad meer heerlijke ligstoelen en uitstekende snelle bediening. Kinderbadje er bij. Festus vond het geweldig allemaal. In de loop van de dag waren er nog wel twee momentjes waarop Festus de overweging heeft gehad om een dwarse bui te laten opkomen. Opvallend was dat hij beide keren ons beide dan wel zat aan te kijken met een blik van xa8waar doe ik nu goed aan, mijn zin doordrijven of ,,,,,,,,,,,,,,,,,

Vrijdag. Weer een belangrijke dag. Gisteravond hebben we van Hakeem de benodigde papieren en het langverwachte paspoort gekregen. Alles was nu compleet om naar de ambassade te gaan. Zo gezegd zo gedaan. Met de taxi naar de Nederlandse ambassade. Keurig aanmelden bij de poort. Heeft u een afspraak? Jazeker, Meijer is de naam, Festus Meijer. Okxe9, even de lijst tekenen en dan bij de andere poort naar binnen. De bewakers lieten ons even later naar binnen. Hier even inschrijven alstublieft? Natuurlijk doen we dat. Na wat grapjes over het ontbijt en over de spierkracht van sommige beveiligers werden we doorgelaten. We werden naar een kamertje geloodst en er werd gevraagd of we wat wilde drinken. Alle aanwezigen zeiden in koor xa8Koffie graag!xa8 10 minuten daarna werd de koffie, geen senseo, gebracht. Weer 20 minuten later kwam er een meneer binnen. Hallo allemaal, ik kom de documenten ophalen. Okxe9 meneer wat wilt u allemaal hebben. Het gehele pak formulieren wordt aan de meneer gegeven en die keek alles grondig na. Alles is in orde hoor no problem. Heeft u de betalingskaart. Ja zeker twee zelfs. Gezamenlijk zijn ze gevuld met voldoende nairaxb4s om de legalisatie te betalen. Okxe9 bedankt en weg was de meneer. 10 minuten later was hij terug. Er is een probleem. Er kunnen in totaal 7 documenten gelegaliseerd worden. We kunnen niet het juiste bedrag van de kaarten afkrijgen omdat we de bedragen niet bij elkaar kunnen voegen. Okxe9 wat nu dan. U kunt xe9xe9n van de kaarten laten opwaarderen bij een bank. Okxe9 Rob en Reinier waren al weg. Anderhalf uur later waren ze terug. Dat was me toch nog wel even een probleem want niet iedere bank waardeert de kaarten zomaar op. De bank die de kaarten heeft verkocht kan deze alleen maar opwaarderen. Dus dat betekende een ritje dwars door de stad met een taxi en op naar de bank. Daar aangekomen stond de versnelling van het aanwezige bank personeel in -4. Niet al te vlot dus. Kaart opgewaardeerd en terug naar de ambassade. Daar aangekomen en nadat de kaart afgegeven was stonden we binnen 20 minuten weer buiten. Alles was geregeld. A.s. dinsdag om 13:00 terug komen om zowel de gelegaliseerde documenten op te halen en het visum voor onze Fessie. Dat was de laatste hobbel dus. Alle signalen staan op groen om naar huis te gaan. Nog een paar nachtjes slapen en dan zal het zover zijn.

Vandaag hebben we de gehele dag doorgebracht bij het zwembad van het Sheraton Hotel. Erg gezellig en zeer plezierig. Wel warm hoor in de Nigeriaanse zon. Veel zwemmen en veel spelen is wat onze Fessie het liefste doet. En natuurlijk zijn bekende zinnetjes uitspreken I want Fanta, I want sweet, I want biscuit. En na het zwemmen Ixb4m cold, go wee wee.

Nu op de hotelkamer is de rust voor vandaag weergekeerd. En bakkie er bij en lekker gezellig misschien nog wat drinken. De spanning is eraf en de laatste dagen zullen ontspannen in Abuja worden doorgebracht. Inmiddels is alles geregeld. Woensdag om 9:10 uur vliegen we naar Lagos terug. Daar verblijven we 1 nacht in het Sheraton hotel. Donderdagavond vliegen we naar Milaan en daarvandaan naar Amsterdam. Als alles goed gaat zullen we vrijdagochtend rond 11:10 uur op Schiphol landen. Misschien dat er wel mensen zijn die Fessie willen komen verwelkomen. Wij zullen er zijn. Jullie ook.

Fessie heeft ons verteld dat hij het heel leuk vindt als jullie naar schiphol komen. Maar ga dan niet allemaal meteen aan me zitten maar laat me even ontdekken wie jullie allemaal zijn en laat me dat even doen vanuit de bekende en veilige situatie bij papa en mama. Ik ben al wel drie weken bij hun en ik ken ze inmiddels een beetje x85x85x85x85x85x85Ik wil graag dat jullie komen hoor, natuurlijk, maar ik vind het ook wel een beetje eng.

Daar is tie dan onze hoofdpersoon en de verschrikkelijke lieve man van ons.

Print hem uit, plak hem op en sluit hem in jullie hart want hij zit al heel diep in het onze

Rob en Bibiane

Akure, 11 december 2006,

Goedemorgen! Het is 0700 uur en Festus moet om 0800 uur klaarstaan. Deze ochtend moet hij samen met Maya en Joseph en met Mr. Hakeem, boodschappen doen en nog wat papieren in orde maken. Om 0800 verzamelen en om 0830 uur vertrekken. Papa en mama zijn nu voor het eerst weer met zijn tweeen. Vreemd en onwennig lopen ze een beetje in het rond en weten eigenlijk niet goed wat ze moeten doen. Dus gaan we maar ontbijten met Reinier en Sandra.

Het ontbijt oppeuzelen en een beetje keuvelen over van alles en nog wat, is dat nu xb4Quality timexb4!

De rest van de dag vrij. De kids waren om 12:15 weer terug en alles was goed gegaan Ja, beste lezers Fessie is pas 11 dagen bij ons maar we hebben hem erg gemist.

Wat doen we verder deze dag was op een gegeven moment de vraag?

Niets!!!!!!!! Beetje babbelen, beetje drinken, de kinderen kunnen hier lekker spelen en ene beetje relaxen kan ook geen kwaad.

Om 18:00 uur eten en daarna de kids naar bed.

Tot zover vandaag. Niet zoveel want er is niet zoveel beleefd. Een zeer relaxte dag met weinig belevenissen. Festus is het zeer goed bevallen. Hij heeft heerlijk gepeeld en zo langzamerhand begint hij in de spelletjes die hij speelt zijn fantasie te gebruiken. Wij, ouders zonder enige ervaring maar wel een hoop liefde, geloven dat dit een goed teken is, er en dat Fessie erg vertrouwd is bij ons

Tot morgen allemaal want dan gaan we weer verder verplaatsen. Dan van Akure naar Abuja. Waarschijnlijk de laatste plaats in het thuisland van onze vriend en prachtige zoon.

Lagos, 10 december 2006,

We gaan langzaam richting huis, Gisteren onderweg naar het kindertehuis en naar de Rocks zijn we gexefnformeerd door Mister Mike dat alles geregeld is en dat we morgen om 8:00 uur worden gehaald om verder te reizen naar Akure en daarna naar Abuja. Vreemd maar waar is al het papierwerk bij de rechtbank toch nog in xe9xe9n dag goed gekomen.

Vandaag om 8:00 uur zat iedereen klaar in het hotel en was de sfeer prima. De nieuwbakken ouders zaten geanimeerd te babbelen terwijl de kids aan het spelen waren. Plotseling gebeurt er iets, niemand weet wat, waardoor onze Fessie xe9xe9n van zijn buien kreeg.

Even uitleggen wat Festus zijn buien zijn. Hij dreint/huilt dan vragend om aandacht. Dit kan soms wel een halfuur duren. Net zo plotseling als het komt is het ook weer weg. De eerste keer dat dit gebeurde wisten pa en ma niet zo goed wat te doen. Toen ook veel verdriet bij papa en mama. Hoe moeten we dit nu oplossen. Waar doet het pijn vriend, wat is er aan de hand? De afgelopen dagen zijn we bezig geweest om er achter te komen wat Festus in zoxb4n bui brengt. Soms is het voor papa en mama nog steeds erg moeilijk om het ventje in zoveel verdriet te zien en om te begrijpen wat er dan met Fessie aan de hand is. We hebben Fes nu 11 dagen en we beginnen langzaam te begrijpen wat er gebeurd. Gebleken is dat Festus wat problemen heeft met veranderingen en onzekerheid. Daarbij komt ook nog dat hij niet alles kan doen op de manier die hij graag zou willen. Onmacht over zijn eigen kunnen speelt dus ook een belangrijke rol. Festus is niet de snelste jongen op de wereld en dat komt door de onderontwikkeling van zijn beentje, Festus is ook niet de sterkste, dat komt door de onderontwikkeling van zijn armpje en handje. Dat maakt dus dat hij eigenlijk in veel dingen de mindere is en dat hij in sommige gevallen gewoon hulp nodig heeft. Doordat hij eigenlijk altijd voor zichzelf heeft moeten zorgen is hij gewend om dingen zelf op te lossen. Als dat dan niet lukt dan kan zoxb4n huilbui het gevolg zijn. Festus probeert eerst als zelf en pas als hij in de gaten heeft dat het echt niet gaat komt hij naar papa of mama om het te laten fixen. Ook speelt mee dat hij heel goed in de gaten heeft dat de manier waarop hij huilt en dreint reacties oplevert bij zijn omgeving. Dit houdt in dat als hem iets verboden wordt hij een bui krijgt en daardoor snel toch voor elkaar krijgt wat hij wil. Papa en mama hebben hem meestal nu wel door en laten hem wel gaan. Er zal in de komende dagen wel een situatie komen waarin we zullen zien wat er van komt. Een keer zal het er wel van komen dat we helemaal niet zullen reageren op zijn bui en dan maar zien wat er gebeurd.

Deze keer duurde de bui wel 30 minuten. Wat de oorzaak wat weet niemand en waarom  hij ineens weer afgelopen was is ook voor iedereen een raadsel. Wel is gebleken dat mama in dit geval met Festus gesproken heeft over het nooit zullen verlaten en dat hem verzekerd is dat hij met ons mee zou gaan. Eenmaal dat gehoord hebbende was de bui ineens weer over.

Daarna was afscheid nemen van alles en iedereen aan de orde. Bye, bye. Shake it Festus. Bye bye.

Dan in het busje en onder begeleiding van Mister Mike en de chauffeur op weg naar Akure.

Hoe de 5 uur durende reis was? Apart!!!! En dat is nog maar zacht uitgedrukt. Even een snelle opsomming wat we beleefd hebben: hard rijden, road blocks, wegen met gaten als badkuipen, spookrijden, keren op de snelweg , zwaaien naar andere autoxb4s, toeteren, schreeuwen naar anderen, lachen en nog meer zwaaien en noch meer toeteren. En dat is nog maar een kleine opsomming van wat er allemaal gebeurd is. Was wel heel leuk om mee te maken, ook veel gezien, veel armoe, veel han del en veel primitieviteit. Opvallend was met name dat daar waar veel mensen bij elkaar zijn het ook meestal erg gezellig is, lachen en veel plezier ondanks alles.

In AKURE aangekomen worden we naar een soort vakantiepark gebracht. Allemaal huisjes met een groot tweepersoons bed, ook een tv. Allemaal redelijk verzorgd. Verder een leuk speelterrrein voor de kinderen en veel ruimte om te ravotten en te spelen.

Mister Hakeem wilde om 1800 een meeting hebben, en zo geschiedde. Om 1800 uur aan tafel en aansluitend de meeting. Wat er de komende dagen gaat gebeuren? We zien wel! Niets is zeker in dit land en mister Hakeem doet zijn best om alles zo snel mogelijk voor elkaar te krijgen. Waarom we dit doen, waarom we met de auto naar Akure gaan? Mr. Hakeem zegt dat dat een onderdeel is van xb4the magic of adoptionxb4.